Een nieuwe uitdaging

de tweede monografie van Jenny.

Een mooi gebonden boek, harde kaft, 80 blz, veel foto`s, afmeting 24x30cm

verkoopprijs 20 euro exclusief verzendkosten.

 

below you will find the English transalation., im folgenden finden Sie auch den deutschen text,

plus bas vous pouvez trouver le texte en Francais

 

deze tekst is uit haar tweede monografie, 

Rijker door versobering, een nieuwe uitdaging.

 

Hoewel Jenny verder gaat in haar eigen kenmerkende stijl is er een doorgaande evolutie. De versobering in kleur stopte ergens onderweg om plaats te maken voor meer kleur gebruik. Kleine accenten weliswaar, maar toch. Jenny heeft geen moeite om kleur op het doek te brengen, wel om het te laten staan. Maar af en toe, als uitbundige eruptie van een tijd ingehouden emotie, komt kleur in de bruin, grijze massa tevoorschijn. Als bevrijdend lachsalvo midden een ernstige toespraak.

Even verassend komt figuratie soms om de hoek kijken. Mensenfiguren, tafels en stoelen, bekers en schalen. Nog steeds beïnvloed door de Afrikaanse vormen en verhalen, en het werken met getraumatiseerde kinderen via Art for All.

Waar komen ze vandaan? Nooit vooraf gepland, ontstaan ze spontaan uit het spel met verf en materie. Pas achteraf blijken ze nog veel meer in zich te dragen, zoals elk leven meer draagt dan de opeenvolging van gebeurtenissen en emoties.

De tafel, plaats waar meer dan alleen eten en drinken worden gedeeld. De plaats waar geschenken worden ingepakt en uitgepakt. Maar naar Aziatische en Afrikaanse gewoonte, ook de plaats waar die presentjes netjes verpakt blijven, tot de gever weer vertrokken is. Wij mogen in afwezigheid van de kunstenares zelf de pakjes openen en ons eigen geschenk verzinnen. Plaats ook, waar wordt gelachen en waar tranen vloeien, veilige plaats voor een gesprek en stilte.

Wellicht moet juist daar de versobering gezocht worden. Minder details op één en hetzelfde doek, maar meer uitgediepte gedachten en emoties.

Tafels die in allerlei vormen verschijnen en aan iedereen de ruimte willen geven die hij of zij op dat moment nodig heeft. Uitschuiftafel, bijzet tafel, met of zonder lades om je persoonlijke spullen in op te bergen. De dingen die nog niet ter tafel kunnen komen, wachten rustig hun tijd af en zijn door hun afwezigheid zo prominent aanwezig. Soms ook stoelen die uitnodigen om te zitten en tijd te nemen. Geen haast aan tafel. Geen haast in de omgang met elkaar, bewust de tijd afremmen en ruimte maken om te genieten.

Genieten van dit leven en van God die ons het leven geeft. In dankbare erkentelijkheid dat alles wat we hebben of zijn, ook maar gekregen is.

Met eenvoudiger vormentaal boeiend blijven schilderen en creëren. Verrijkt door versobering.

Met het werk dat Jenny ons in dit boek laat zien, zet zij weer een stap, weliswaar in de lijn der verwachting, maar op weg naar het onbekende.

Een nieuwe uitdaging

 

Wim Engels

 

Richer through Sobriety, on the tail of Challenge...

 

Although Jenny continues in her own characteristic style, there is a continuing evolution. The sparsity of hues pauses along the way to allow the entrance of more colour. They are indeed small planes, but they exist... Jenny has no trouble in bringing colour to her canvasses, but with allowing it to remain. But now and again, in an exuberant burst of restrained emotion, the colour emerges from the grey expanse as a liberating moment of laughter during a serious speech.

The surprising use of figures peers from around the corner. Human figures, tables and chairs, cup and plates all display the ever-present influence of African objects and stories

Where do they appear from? Never planned, they materialise from a game between paint and matter. It is only afterwards we see they symbolise much more, just as each life carries it’s own series of events and emotions. The table is more than a place to just share food and drink. It is also home to the wrapping and unwrapping of gifts and according to Asian and African tradition it is also the place where a gift must remain neatly wrapped until the bearer has left.

In the absence of the artist we are able to unwrap these gifts and imagine our own delight. A place where both laughter and tears flow and a safe harbour for a conversation.

Maybe it is indeed there that the sobriety can be found. There are lesser details on the same canvas, yet more in-depth thoughts and emotions. Tables appear in many forms and grant each person the space he or she needs in that moment. An extending table, a side table, or maybe one without drawers to house your personal belongings.

The things that do not grace the table patiently await their time and are strikingly present in their absence. There are chairs that invite one to sit and take a little time. There is no need for haste at the table, no haste with each other...consciously restraining the time to create room for enjoyment. The enjoyment of life, this life and of Him that gives us life, with thankful recognition of all that we have, are and have received. In simpler terms, it is the continuation of encaptivating artwork and creativity enriched through sobriety. In this book where Jenny shares her artwork, she takes another step, no doubt, onto the path of expectation, but on her way to the yet undiscovered... on the tail of the challenge

 

Wim Engels

 

PLUS RICHE PAR SA SOBRIETE, UN VERITABE DEFI

Bien que Jenny continue à peindre dans son propre style, il y a quand-même une évolution permanente dans son œuvre. La sobriété dans la couleur s’est arrêtée quelque part en route pour donner plus de place aux couleurs.

Petites touches mais importantes. Jenny n'a aucun mal à mettre de la couleur sur sa toile, mais la laisser sur la toile, crée un problème. Ainsi parfois, comme une expression exubérante de son émotion contenue un temps, une couleur brune, une masse grise peuvent apparaître. C’est comme une libération, un fou rire au milieu d’un discours sérieux.
Surprenant est aussi le retour au figuratif, des personnages, des tables et des chaises, des tasses et des bols, toujours influencés par des histoires et des formes africaines. D’où viennent-elles? Jamais planifiées à l'avance, découlent-elles du jeu avec la peinture et le matériau ? C'est seulement par la suite que nous constatons qu’ il y a encore d’autres significations. Comme la vie qui va au-delà d’une simple suite d'événements et d'émotions. Nous pouvons comparer cela aussi à l’importance de la table où il y a plus que la nourriture et la boisson qu’ y sont partagés. C’est aussi l'endroit où les cadeaux sont emballés ou les paquets sont ouverts. Dans les cultures asiatiques et africaines, la tradition est de laisser les cadeaux emballés sur la table jusqu’à ce que le donateur soit reparti. C’est comme nous, en l'absence de l'artiste, nous allons ouvrir les paquets et cela fait partie de notre propre cadeau. La table, lieu où nous rions ou la place où nos larmes coulent est aussi l’endroit où nous pouvons parler en confiance et en sécurité.
Peut-être que nous devons renoncer à certaines choses au sein de notre recherche. Nous attachant moins aux détails de la toile même, mais recherchant plus en profondeur les pensées et les émotions de l’ œuvre.
Quelles que soit les différentes formes des tableaux, ils semblent vouloir donner à chacun l'espace qu'il a actuellement besoin. Une table à rallonges, table d'appoint, avec ou sans tiroirs pour y ranger vos objets personnels. Ces choses qui ne sont pas encore sur la table mais qui devront encore s’y trouver, mais qui attendent patiemment leur temps et qui sont pourtant si importantes par leur absence. Nous voyons parfois aussi dans son œuvre des chaises qui invitent à s’asseoir, prenant à la table du temps, sans être pressé, sans précipitation dans la conversation avec l'autre, ralentissant consciemment le temps et créant un peu d’espace pour apprécier, profiter de cette vie et de Celui qui nous donne la vie. Jenny exprime ainsi son appréciation reconnaissante pour tout ce que nous sommes et pour tout ce que nous possédons parce que tout cela nous a été donné.
Grâce à une expression plus simple, mais fascinante, elle continue à peindre et à créer le tout enrichi par la sobriété.

Grâce plus simple expression fascinante continuer à peindre et créer. Enrichie par l'austérité, l’œuvre que Jenny nous montre dans ce livre, bien qu’étant une autre étape, conforme aux attentes, nous conduit sur le chemin de l'Inconnu.
Un véritable défi..


Wim ENGELS

 

Reicher durch Vereinfachung, die neue Herausforderung.

Obgleich Jenny sich beständig weiterentwickelt, ist sie ihrem eigenen charakteristischen Stil treu geblieben. Beschränking im Farbegebrauch stoppte irgendwo unterwegs und machte für etwas mehr Farbe platz.

Kleine Facetten in der Tat, aber dennoch. Jenny hat kein Problem da mi Farbe auf Leinwand zu bringen, sondern sie stehen zu lassen. Aber gelegentlich, als überquellende Eruption zurückgehaltener Emotionen, kommt Farbe in die braune, graue Masse zum Vorschein. Wie eine befreiende Lachsalve mitten in einer ernsten Rede.

Ebenso überraschend tauchen figurative Formen wieder auf. Menschen, Tische und Stühle, Becher und Schalen. Immer noch beeinflusst durch afrikanische Formen und Geschichten.

Woher kommen sie, diese Formen? Nie im voraus geplant, entstehen sie aus dem Spiel mit Farbe und Materie. Bei genauer Betrachtung erweist es sich, dass sie noch viel mehr in sich tragen, so wie jedes Leben mehr in sich trägt, als die Aneinanderreihung von Begebenheiten und Gefühlen. Der Tisch, an dem mehr als nur Essen und Trinken geteilt werden. Der Platt, an dem Geschenke ein- und ausgepackt werden. Aber nach asiatischer und afrikanischer Tradition auch der Platz, an dem jene Geschenke ordentlich verpackt bleiben, bis der Geber wieder gegangen ist. Wir dürfen in Abwesenheit des Künstlers uns die Geschenke selbst ausdenken und die Päckchen selbst öffnen. Der Tisch ist auch ein Platz, an dem gelacht wird und wo Tränen fließen. Er ist außerdem ein sicherer Ort für ein Gespräch.

Vielleicht muss genau dort die Vereinfachung gesucht werden. Weniger Details auf einer Leinwand, aber dafür vertiefte Gedanken und Gefühle. Tische, die in verschiedenen Formen im Raum stehen, und jedem den Raum geben wollen, den sie gerade nötig haben. Ausziehtisch, Beistelltisch, mit oder ohne Schubladen um die persönlichen Sachen aufzubewahren. Jene Dinge, die noch nicht auf den Tisch kommen können, warten ihre Zeit ruhig ab und sind durch ihre Abwesenheit prominent anwesend. Manchmal auch Stühle, die zum Sitzen und Zeitnehmen einladen. Keine Eile am Tisch. Keine Eile im Umgang miteinander, bewußt die Zeit verlangsamen und Raum zum genießen shaffen

Genießen von diesen Leben und vo Gott, der uns das Leben gibt. In dankbarer Erkenntnis, dass alles, was wir sind oder haben, geschenkt ist.

Mit einfacherer Formsprache fesselnd malen und kreieren. Bereichert durch Vereinfachung.

Mit der Arbeit, die Jenny uns in diesem Buch sehen lässt, setzt sie wieder einen Schritt, zwar de Erwartungen entsprechend, aber auf dem Weg ins Unbekannte.

Die neue Herausfordering

Wim Engels

 

 

 

 

 

 

Verblijven in en vergroeid raken met Afrika en zijn rijke cultuur. Het heeft sporen nagelaten in het werk wat Jenny Verplanke (vaak verkeer gespeld als Jenny Verplancke) de laatste jaren laat zien. Op geheel eigen wijze heeft zij de feesten en gebruiken in haar schilderijen tot leven laten komen. Niet de kijk van nieuwsgierige toeristen maar van iemand die doorgedrongen is tot de ziel van het Afrikaanse zijn. Van de mensen in het dorp kreeg ze de naam, Naka. Het betekent tweelingzus. Het wijst op een verbondenheid met de mensen. Die verbondenheid vindt zijn oorsprong in een diep geloof in God.

De eigen stijl blijvend herkenbaar en toch steeds in ontwikkeling zoekt zij in een krachtige compositie steeds rust uit te stralen. Nog steeds mag men haar werk lyrisch abstract noemen. Toch getuigend van een heel persoonlijke invulling. Zonder ergens tegenaan te willen schoppen zet haar werk ons aan het denken. Soms brengt het ons aan het twijfelen over de zogenaamde zekerheden van ons bestaan.

De jaren in een totaal andere cultuur hebben haar werk verrijkt en versoberd. Onmiskenbaar duiken daar symbolen op die verwijzen naar inheemse rituelen. Evenzeer krijgen de uitgestrekte vlakten en de woeste natuur er zijn weerspiegeling. Eenvoud en complexiteit schijnen elkaar niet te hinderen. Elk schilderij heeft zijn verhaal en emoties maar dringt die niet op. Zij laat ons vrij zelf te zwerven en op ontdekking te gaan.

De zoektocht in Afrika bracht een serie boeiende schilderijen tot stand. Die hebben met Jenny gemeen dat ze staan als een huis zonder ons op te sluiten in zijn enge ruimtes. Het leven speelt zich af buiten de besloten ruimte van het kleinmenselijk denken. Zoals het leven geleefd wordt buiten de kleine ruimtes van de Afrikaanse huisjes en hutten.

Jenny schuwt de emotie niet. Zij vlucht ook niet voor zijn spontane ontladingen. Deze elementen hebben haar schilderen dermate beïnvloed dat het ook ons niet onberoerd meer laat. Zij schildert zoals zij is.